Pinagpala
Mark 10:46-52; Hebrews 7:23-28; Job 42:1-6, 10-17
Ang ating mga pagbasa sa Biblia ay tumutukoy lahat sa isang salita: Pagpapala o Blessings.
Ang buhay na nakadugtong sa Diyos ayon sa Panginoong Jesus, sa Juan 15:8,
"This is to my Father's glory, that you bear much fruit, showing yourselves to be my disciples."
Ito ay buhay na pinagpala. Ito ay buhay na sagana.
1. Sa buhay ni Job, tumanggap siya ng isang mahalagang blessing- ito ay ang blessing of being restored. Siya ay bumagsak, siya ay nagkasakit, nawalan siya ng mga anak at kabuhayan.
Ngunit sa ganap na pagpapakilala ng Diyos kay Job, nakilala ni Job ang Diyos sa kanyang kapangyarihan at kabutihan. Dahil dito, siya ay nagsisi at nagpakumbaba sa harapan ng Diyos.
Kung kaya, ibinalik ng Diyos ang nawala sa kay Job.
What we need from God is restoration, for once or many times, we have destroyed ourselves by committing sins. Maraming tao ang nasisira ang buhay dahil sa sariling kagagawan.
However, meeting does not lead to our condemnation. Sa tunay na pananampalatayang Kristiano, hindi po tayo maaring hatulan ninuman, kapag tayo ay nakiisa na kay Cristo.
"There is no condemnation for those who are in Christ Jesus."
Through Jesus Christ we were forgiven. We were saved. We are restored.
2. Pangalawang blessing ayon sa ating pagbasa, ayon sa Awit 34:4, ay deliverance,
" I sought the LORD, and he answered me, and delivered me from all my fears."
Some people are unaware of their being slaves by sins, and worse, some are slaves of the devil.
Marami ang nag-aakala na sila ay malaya. Hindi nila namamalayan na aktibong gumagawa ang diablo sa kanilang buhay. Pakinggan natin ang pagkabasa ng Efeso 2:1-2,
"As for you, you were dead in your transgressions and sins, in which you used to live when you
followed the ways of this world and of the ruler of the kingdom of the air, the spirit who is now at work in those who are disobedient."
Malinaw na sinasabi dito na ang mga wala pa kay Cristo ay sakop pa ng demonyo.
Kapag tayo po ay nagsuko ng ating buhay sa Panginoong Jesus, tayo po pinalalaya ng ating Panginoon mula sa kamay ng kaaway, upang tayo ay manatiling malaya kailan paman.
Maraming tao ang nangangailangan ng deliverance. May iba ba namumuhay sa takot.
May iba na gusto nilang makaalis sa bisyo pero, hindi sila makalaya, alipin na sila ng bisyong ito.
At madalas ang ganitong bisyo ay may halo ng pagkilos ng diablo sa ating buhay.
May iba na namumuhay sa kasalanan nilang hindi pa pinagsisihan.
Mayniba naman, nagsisi na pero takot pa rin na nalaman ng iba yung kanilang kasalanan. Na parang hindi pa sila totoong pinatawad.
May mga nakakulong pa rin sa kanilang nakalipas.
Pakinggan po ninyo, ang Diyos ay nagpapalaya sa bihag ng kasalanan at ng nakalipas.
3. Ang pangatlong blessing ay nababasa sa ating Gospel Reading. Ito ay ang blessing ng kagalingan. Si Bartimeo ay bulag. Ngunit siya ay nakakitang muli.
Ang Diyos ay nagkakaloob ng pagpapala ng kagalingan, lalo sa mga may pananampalataya.
Biyernes, Oktubre 23, 2015
Biyernes, Oktubre 2, 2015
Lectionary Sermon Tagalog Mark 10:2-16
LECTIONARY SERMON FOR OCTOBER 4, 2015
Ang Kristianong Pamilya
Mark 10:2-16
Ang Kristianismo ay nakadisenyo upang maging pananampalataya ng pamilya at pamayanan. Hindi ito pansariling relihiyon lamang sa pagitan ng isang tao at ng Diyos.
Ito ang dahilan kung bakit pinalalakas ng mga apostol ang Kristianong tahanan dahil, sa loob ng sambahayan umuunlad ang pananampalatayang Kristiano.
Ang pananampalataya ay pampamilya. Pagmasdan ang sinabi ni Pablo sa Gawa 16:31, "Sumampalataya ka at maliligtas ka, ikaw at ang iyong sambahayan."
Gayun din sa mga sulat niya sa Efeso, Colosas at iba pa, tungkol sa ugnayan sa loob ng pamilya na nagpapakita ng pananampalataya. Laging mababasa sa mga sulat na ito ang gabay sa mga mag-asawa at sa tamang pagpapalaki sa mga anak.
Ang Diyos ang nagtakda ng pamilya bilang pundasyon ng pamayanan. Ito rin ang lakas ng pananampalatayang Kristiano. Kapag ang pamilya ay nagsisimula ng magkawatak-watak, ang lipunan ay nagiging mahina, ang mga values ng mga tao ay nawawalang halaga, at ang simbahan ay nawawalan ng miembro.
Ang matatag na pamilya ay nagpapalakas ng lipunan at nagpapatibay sa simbahan. Ang mahinang ugnayan sa pamilya ay kalimitang pinapasok ng kasalanan, mga bisyo at awayan.
Ano nga ba ang sinasabi ng Marcos 10:2-16 tungkol sa matatag na pamilyang Kristiano.
A. Matatag na samahan ng mag-asawa.
Naaalala ko ang sinabi ng pastor na nagkasal sa amin ng aking kabiyak, "Mangako kayo, for better or for worse, magmahalan kayo."
After 20 years of being an husband, nakita ko na marami nga yung worse experiences sa buhay na dapat naming pagtagumpayan to keep our marriage strong. And we reliazed that our strength is brought by our ability to stick together whenever trouble comes.
Ang tanong kay Jesus ng mga Pariseo ay; kung pinapayagan ng batas ang paghihiwalay sa pagitan ng mag-asawa.
Ang sagot ng Panginoon ay nagpapalinaw sa layunin ng Diyos na mapanatili ang ugnayan ng mag-asawa habang sila ay nabubuhay. Ngunit, dahil sa katigasan ng ulo, may mag-asawa na naghihiwalay.
Ang sagot ng Panginoon sa kanilang tanong ay maaring ipaliwag sa ganitong paraan: "Oo, maari ang paghihiwalay ayon sa batas ng Lumang Tipan, ngunit hindi masaya ang Diyos kapag ito ay nangyayari. Dahil, nangyayari ang paghihiwalay, hindi dahil kalooban ito ng Diyos kundi bunga ito ng katigasan ng ulo ng isa o ng parehong mag-asawa.
Ang layunin ng Diyos ay obvious, nais niyang manatili ang samahan ng mag-asawa kahit anong mangyari. Upang matupad ito, mahalaga ang mga sumusunod;
1. Gawing pang-habang buhay na committment ang pag-ibig ng mag-asawa sa isa't isa sa harapan ng Diyos. Pabayaang mamagitan palagi ang Diyos sa dalawa.
2. Manatiling nag-kakaisa ang mag-asawa, sa pagharap sa mga pagsubok.
3. Kailangang manatiling matatag sa pananampalataya sa Diyos ang mag-asawa, at kung sakaling magiging mahina ang isa sa kanila, mananatiling malakas ang isa at hindi babagsak ang kabuoan ng pamilya.
Sa ganitong paraan, kung sakaling magkamali o magkasala ang isa, dahil sa matatag na pananampalataya, ang pagpapatawad at pagtanggap ay posible paring mangyari, at mananatiling matibay ang pamilya.
B. Pangalawang paraan sa matatag na pamilya ay ang tamang paghubog ng mga anak sa pananampalataya.
Ang ating teksto ay nagpapalinaw kung paano ito gagawin;
1. Una, pabayaang lumapit ang mga bata sa Panginoon sila ay mababasbasan at ng maranasan nila ang yakap ng Panginoon.
Maraming bata ang nag-iisip na walang nagmamahal sa kanila.
Walang perpektong magulang, kung kaya may mga batang nag-aakalang hindi sila mahal ng kanilang magulang. May mga magulang na nagkukulang naman talaga sa kanilang mga anak. Ngunit ang susi dito ay ang pag-ibig ng Diyos, bilang lakas ng isang bata sa paglaban sa mga pagsubok.
Dahil kapag naranasan ng isang bata ang pag-ibig ng Diyos, makakaya niyang salungain ang mga pagsubok sa buhay kasama ang Diyos.
2. Pangalawa, ituro na ang pananampalataya sa bata habang sila ay nasa murang edad pa.
Ituro sa bata ang dapat niyang malaman, upang sa kaniyang pagtanda, hindi niya ito makalimutan.
Ang regular na pagsasanay sa pananampalataya ay lubhang mahalaga sa paghubog ng isang bata sa maka-diyos na buhay.
Ito ay dapat na sinasadya. Ibig sabihin, ito ay ginagawa sa pamamagitan ng,
a. Teaching by example. Pagiging modelo ng mga magulang sa kanilang mga anak.
b. Teaching by giving regular instructions. Patuloy pagbibigay paalala sa mga anak.
c. Teaching by association. Isama ang mga bata sa iglesia at mabubuting kaibigan upang mahubog sila kasama ng ibang bata sa pananampalataya. Ang Sunday School, children's choir at fellowship ay mabisang paraan upang matuto sa Diyos ang mga bata.
Nasa ating mga kamay ang kinabukasan ng ating pamilya. Lagi nating idalangin ang ating mga desisyon, na may malaking epekto sa ating relasyon bilang mag-asawa at sa buhay ng ating mga anak.
Tandaan, mahal ng Diyos ang ating pamilya. Ingatan natin ito at pakamahalin.
Ang Kristianong Pamilya
Mark 10:2-16
Ang Kristianismo ay nakadisenyo upang maging pananampalataya ng pamilya at pamayanan. Hindi ito pansariling relihiyon lamang sa pagitan ng isang tao at ng Diyos.
Ito ang dahilan kung bakit pinalalakas ng mga apostol ang Kristianong tahanan dahil, sa loob ng sambahayan umuunlad ang pananampalatayang Kristiano.
Ang pananampalataya ay pampamilya. Pagmasdan ang sinabi ni Pablo sa Gawa 16:31, "Sumampalataya ka at maliligtas ka, ikaw at ang iyong sambahayan."
Gayun din sa mga sulat niya sa Efeso, Colosas at iba pa, tungkol sa ugnayan sa loob ng pamilya na nagpapakita ng pananampalataya. Laging mababasa sa mga sulat na ito ang gabay sa mga mag-asawa at sa tamang pagpapalaki sa mga anak.
Ang Diyos ang nagtakda ng pamilya bilang pundasyon ng pamayanan. Ito rin ang lakas ng pananampalatayang Kristiano. Kapag ang pamilya ay nagsisimula ng magkawatak-watak, ang lipunan ay nagiging mahina, ang mga values ng mga tao ay nawawalang halaga, at ang simbahan ay nawawalan ng miembro.
Ang matatag na pamilya ay nagpapalakas ng lipunan at nagpapatibay sa simbahan. Ang mahinang ugnayan sa pamilya ay kalimitang pinapasok ng kasalanan, mga bisyo at awayan.
Ano nga ba ang sinasabi ng Marcos 10:2-16 tungkol sa matatag na pamilyang Kristiano.
A. Matatag na samahan ng mag-asawa.
Naaalala ko ang sinabi ng pastor na nagkasal sa amin ng aking kabiyak, "Mangako kayo, for better or for worse, magmahalan kayo."
After 20 years of being an husband, nakita ko na marami nga yung worse experiences sa buhay na dapat naming pagtagumpayan to keep our marriage strong. And we reliazed that our strength is brought by our ability to stick together whenever trouble comes.
Ang tanong kay Jesus ng mga Pariseo ay; kung pinapayagan ng batas ang paghihiwalay sa pagitan ng mag-asawa.
Ang sagot ng Panginoon ay nagpapalinaw sa layunin ng Diyos na mapanatili ang ugnayan ng mag-asawa habang sila ay nabubuhay. Ngunit, dahil sa katigasan ng ulo, may mag-asawa na naghihiwalay.
Ang sagot ng Panginoon sa kanilang tanong ay maaring ipaliwag sa ganitong paraan: "Oo, maari ang paghihiwalay ayon sa batas ng Lumang Tipan, ngunit hindi masaya ang Diyos kapag ito ay nangyayari. Dahil, nangyayari ang paghihiwalay, hindi dahil kalooban ito ng Diyos kundi bunga ito ng katigasan ng ulo ng isa o ng parehong mag-asawa.
Ang layunin ng Diyos ay obvious, nais niyang manatili ang samahan ng mag-asawa kahit anong mangyari. Upang matupad ito, mahalaga ang mga sumusunod;
1. Gawing pang-habang buhay na committment ang pag-ibig ng mag-asawa sa isa't isa sa harapan ng Diyos. Pabayaang mamagitan palagi ang Diyos sa dalawa.
2. Manatiling nag-kakaisa ang mag-asawa, sa pagharap sa mga pagsubok.
3. Kailangang manatiling matatag sa pananampalataya sa Diyos ang mag-asawa, at kung sakaling magiging mahina ang isa sa kanila, mananatiling malakas ang isa at hindi babagsak ang kabuoan ng pamilya.
Sa ganitong paraan, kung sakaling magkamali o magkasala ang isa, dahil sa matatag na pananampalataya, ang pagpapatawad at pagtanggap ay posible paring mangyari, at mananatiling matibay ang pamilya.
B. Pangalawang paraan sa matatag na pamilya ay ang tamang paghubog ng mga anak sa pananampalataya.
Ang ating teksto ay nagpapalinaw kung paano ito gagawin;
1. Una, pabayaang lumapit ang mga bata sa Panginoon sila ay mababasbasan at ng maranasan nila ang yakap ng Panginoon.
Maraming bata ang nag-iisip na walang nagmamahal sa kanila.
Walang perpektong magulang, kung kaya may mga batang nag-aakalang hindi sila mahal ng kanilang magulang. May mga magulang na nagkukulang naman talaga sa kanilang mga anak. Ngunit ang susi dito ay ang pag-ibig ng Diyos, bilang lakas ng isang bata sa paglaban sa mga pagsubok.
Dahil kapag naranasan ng isang bata ang pag-ibig ng Diyos, makakaya niyang salungain ang mga pagsubok sa buhay kasama ang Diyos.
2. Pangalawa, ituro na ang pananampalataya sa bata habang sila ay nasa murang edad pa.
Ituro sa bata ang dapat niyang malaman, upang sa kaniyang pagtanda, hindi niya ito makalimutan.
Ang regular na pagsasanay sa pananampalataya ay lubhang mahalaga sa paghubog ng isang bata sa maka-diyos na buhay.
Ito ay dapat na sinasadya. Ibig sabihin, ito ay ginagawa sa pamamagitan ng,
a. Teaching by example. Pagiging modelo ng mga magulang sa kanilang mga anak.
b. Teaching by giving regular instructions. Patuloy pagbibigay paalala sa mga anak.
c. Teaching by association. Isama ang mga bata sa iglesia at mabubuting kaibigan upang mahubog sila kasama ng ibang bata sa pananampalataya. Ang Sunday School, children's choir at fellowship ay mabisang paraan upang matuto sa Diyos ang mga bata.
Nasa ating mga kamay ang kinabukasan ng ating pamilya. Lagi nating idalangin ang ating mga desisyon, na may malaking epekto sa ating relasyon bilang mag-asawa at sa buhay ng ating mga anak.
Tandaan, mahal ng Diyos ang ating pamilya. Ingatan natin ito at pakamahalin.
Biyernes, Setyembre 18, 2015
Free Sunday School Lesson: Pinakamabigat na Problema ng Pastor
Mga Problemang Mabigat ng Pastor
Hebreo 6:1-14
Isa sa mga habilin ni John Maxwell, isang pastor at manunulat, upang matulungan daw na magtagumpay ang iglesia, kailangang ipanalangin palagi ang pastor ng mga miembro.
Kapag lumagpak ang pastor, kasamang babagsak ang iglesia.
Lingid sa kaalaman ng maraming miembro, ang mga pastor ay dumadaan din sa mga pagsubok. Karamihan sa mga pastor ay walang malapit na kaibigan, hirap sa financia at dumaan sila ng mabigat na kalagayan sa loob ng kanilang pamilya.
Maraming mabibigat na pinagdadaanan ang mga pastor.
Kabilang na marahil sa pinaka-mahirap na hamon ang ating tatalakayin mula Hebreo 6:1-14.
Dalangin ko na mangusap ang Panginoon sa ating aralin sa araw na ito.
1. Una, mabigat para sa pastor kapag ang mga miembro ay hindi umuunlad sa pananampalataya.
Verses 1-4, ang mga Kristianong Hebreo ay hindi umuunlad sa kanilang pananampalataya. Mas malinaw ito sa 5:11-14.
2. Pangalawa, kapag ang mga miembro ay bumabalik sa pagkakasala, verses 5-8. Ito ay mas malalang kalagayan. Hindi na nga umuunlad sa kabanalan, lumalala pa sa kasalanan.
Hindi ito ang nais ng Diyos.
3. Ang mga palatandaan na umuunlad ang mga miembro sa pananampalataya.
a. Pagmamahal na makikita sa paglilingkod.
Verse 10 , "Makatarungan ang Diyos; hindi niya malilimutan ang inyong ginawa at ang pagmamahal na inyong ipinakita at hanggang ngayo'y ipinapakita sa pamamagitan ng paglilingkod ninyo sa mga hinirang ng Diyos."
b. Magsumikap hanggang makamtan ang kaligtasan
Verse11, "Ang nais namin ay patuloy na magsumikap hanggang wakas ang bawat isa sa inyo upang makamtan ninyo ang inyong inaasahan."
c. Huwag maging tamad
12 Kaya't huwag kayong maging tamad. Tularan ninyo ang mga taong dahil sa kanilang pagtitiis at pananalig sa Diyos ay tumatanggap ng mga ipinangako niya.
Hebreo 6:1-14
Isa sa mga habilin ni John Maxwell, isang pastor at manunulat, upang matulungan daw na magtagumpay ang iglesia, kailangang ipanalangin palagi ang pastor ng mga miembro.
Kapag lumagpak ang pastor, kasamang babagsak ang iglesia.
Lingid sa kaalaman ng maraming miembro, ang mga pastor ay dumadaan din sa mga pagsubok. Karamihan sa mga pastor ay walang malapit na kaibigan, hirap sa financia at dumaan sila ng mabigat na kalagayan sa loob ng kanilang pamilya.
Maraming mabibigat na pinagdadaanan ang mga pastor.
Kabilang na marahil sa pinaka-mahirap na hamon ang ating tatalakayin mula Hebreo 6:1-14.
Dalangin ko na mangusap ang Panginoon sa ating aralin sa araw na ito.
1. Una, mabigat para sa pastor kapag ang mga miembro ay hindi umuunlad sa pananampalataya.
Verses 1-4, ang mga Kristianong Hebreo ay hindi umuunlad sa kanilang pananampalataya. Mas malinaw ito sa 5:11-14.
2. Pangalawa, kapag ang mga miembro ay bumabalik sa pagkakasala, verses 5-8. Ito ay mas malalang kalagayan. Hindi na nga umuunlad sa kabanalan, lumalala pa sa kasalanan.
Hindi ito ang nais ng Diyos.
3. Ang mga palatandaan na umuunlad ang mga miembro sa pananampalataya.
a. Pagmamahal na makikita sa paglilingkod.
Verse 10 , "Makatarungan ang Diyos; hindi niya malilimutan ang inyong ginawa at ang pagmamahal na inyong ipinakita at hanggang ngayo'y ipinapakita sa pamamagitan ng paglilingkod ninyo sa mga hinirang ng Diyos."
b. Magsumikap hanggang makamtan ang kaligtasan
Verse11, "Ang nais namin ay patuloy na magsumikap hanggang wakas ang bawat isa sa inyo upang makamtan ninyo ang inyong inaasahan."
c. Huwag maging tamad
12 Kaya't huwag kayong maging tamad. Tularan ninyo ang mga taong dahil sa kanilang pagtitiis at pananalig sa Diyos ay tumatanggap ng mga ipinangako niya.
Martes, Setyembre 15, 2015
Lectionary Sermon Tagalog / September 20, 2015 / Daan Tungo sa Kadakilaan
Marcos 9:30-37
Panimula
Sino po sa inyo ang nanonood ng Eat Bulaga tuwing tanghali? Kakaibang kasikatan ang nararanasan ngayon ng Aldub loveteam at mayroon na rin silang patalastas ng Talk and Text at McDo.
Ang popularidad ay maaring magdala sa tao sa kayamanan at tagumpay. Ngunit huwag sana nating kalilimutan na ang tagumpay na makamundo ay pansamantala. At hindi rin ito ang tagumpay na nais ng Diyos para sa lahat ng mga mananampalataya.
Ang daan ng Panginoon tungo sa tagumpay na magbibigay lugod sa Diyos ay daan ng krus. Ito ay makitid na daan na hahantong sa buhay na walang hanggan. Ito ay daan ng pagkakaloob ng buhay upang magkaroon ng buhay na makahulugan. Sa ganitong paraan, natatagpuan natin ang ating buhay, pagkatapos natin itong ialay. Ito ang daan ng Panginoong Jesus tungo sa kaligtasan ng lahat ng makasalanan.
Ngunit hindi ito maunawaan ng mga alagad. Pagkatapos niyang ipaliwanag na siya ay ipapako sa krus, mamatay at muling mabubuhay sa ikatlong araw, ang daan na pinapakita ng Panginoon ay malabo pa rin sa kaunawaan ng mga alagad.
Normal sa tao ang maghanap ng paraan upang maging dakila. Ito ang pinagkaiba natin sa ibang nilikha, lago tayong gumagawa ng paraan upang higitan natin ang ating sariling kalagayan. Lagi tayong nag-iisip ng ating paglago. Gusto nating manalo sa mga labanan. Naghahanap tayo ng tagumpay. Nais nating maging dakila.
Nilikha tayo ng Diyos upang maging dakila. We were created for greatness! Ngunit hindi makamundong paraan ang inihanda ng Diyos sa pagkamit nito.
Nais ko po kayong anyayahang makinig sa ating mensahe ngayong araw na ito tungkol sa mga paraang kaloob ng Panginoon upang tayo ay mapabilang sa mga dakilang tagasunod ni Cristo.
1. Maging huli sa lahat.
Noong kasagsagan ng bagyong Yolanda, nasa pilahan ang maraming tao upang manghingi ng makakain at mga damit. Isang nanay ang nahuli sa pila at maaring wala na siyang mahingi dahil sa kakulangan ng supplies ng simbahan. Isang nauuna sa pila ang naawa na babae at ibinigay nito ang kanyang lugar upang siguradong makakuha ng relief goods ang babae.
Ang lalaking nagbigay ng kanyang pwesto ay lumipat sa pinakahuli. Sa tingin ng iba, siya ay nawalan. Ngunit sa kanyang damdamin, siya ay nakatulong at nakagawa ng kadakilaan sa mata ng Diyos.
Ang dakilang utos ng Diyos ay nagsasaad na dapat nating mahalin ang ating k apwa tulad ng ating sarili. At sa oras ng pangangailangan, lagi rin nating isipin ang ikabubuti ng iba at huwag lamang ang ating sariling kapakanan. May ilang paraan upang maging huli;
a. Ituring na Higit sa Sarili ang Ibang Tao
Ayon sa Filipos 2: 3-4
Huwag kayong gumawa ng anuman dahil sa paghahangad ninyong maging tanyag; sa halip, bilang tanda ng pagpapakumbaba, ituring ninyong higit ang iba kaysa inyong mga sarili. 4 Pagmalasakitan ninyo ang kapakanan ng iba, at hindi lamang ang sa inyong sarili.
b. Magpakumbaba
Ang pagmamataas ay hadlang sa gawang mabuti. Ang taong nakahandang talikuran ang sariling karapatan alang-alang sa ikabubuti ng marami ang madaling makakatulong sa iba kaysa sa taong nagpapahigit sa sarili.
c. Palaguin ang damdamin ng pagmamalasakit sa iba
Anumang gawang kabutihan ay sinasanay, nakukuha ito sa practice at hindi ito automatikong nagagawa. Anumang gawain ng pagtulong ay sinisimulan sa maliit na hakbang. At habang nakikita natin ang mabuting resulta ng ating gawang mabuti, lalo tayong nahihikayat na gumawa ng higit pa.
Subukan ninyo ang pagbibigay ng ikapu. Maaring nakikita na napakalaki ng ikapu upang ibigay mo ito sa Diyos. Magandang simulan mo ito ng maliit na hakbang. Subukan mo ito sa loob ng ilang buwan. Kung pagpapalain ka nga ng Diyos ayon sa kanyang pangako, patuloy mo lang itong gawin, pagmasdan kung paano ka pagpapalain ng Diyos.
Ilagay sa panghuli ang sarili, at unahin ang Diyos at iba.
2. Ang pangalawa ay ang daan ng paglilingkod
Hindi binawalan ni Jesus ang mga alagad sa kanilang paghahangad na maging dakila. Sa kanyang turo, ginabayan lamang niya ang mga ito upang makamit nila sa wastong paraan ang kanilang naisin.
Ang pangalawa ay daan ng paglilingkod.
Ang naglilingkod ay nabubuhay para sa iba. Ang buhay ni JohnWesley ay patotoo sa buhay na naglilingkod sa mga nangangailangan.
Bagamat kumikita ng malaking halaga si John Wesley, na halos 1,000 lbs, kada taon noong early 18th, pinili niya ang maging matipid upang mas malaking halaga ang maibigay niya sa mga nangangailangan.
3. panghuli, kumuha ng isang bata si Jesus at sinabi niyang sinumang tatanggap sa katulad ng batang ito ay ituturing na dakila sa kaharian ng Diyos.
Ang mga bata ay mahihina. Wala silang kakayanan upang ipagtanggol ang sarili. Sa mga digmaan, ang unang nahihirapan ay mga paslit. Kapag may problema sa pamilya sila ang unang apektado.
Mahalagang ministeryo ng mga tagasunod ng Panginoong Jesus ang paglilingkod sa mga batang mahihina.
Conclusion:
Ang paraan upang maging dakila sa harapan ng Diyos ay ang pasanin ang ating krus at ipagkaloob ang ating sarili. unahin ang iba, maglingkod at tanggapin ang mga mahihinang tulad ng mga bata.
Ang dakilang utos ng Diyos ay nagsasaad na dapat nating mahalin ang ating k apwa tulad ng ating sarili. At sa oras ng pangangailangan, lagi rin nating isipin ang ikabubuti ng iba at huwag lamang ang ating sariling kapakanan. May ilang paraan upang maging huli;
a. Ituring na Higit sa Sarili ang Ibang Tao
Ayon sa Filipos 2: 3-4
Huwag kayong gumawa ng anuman dahil sa paghahangad ninyong maging tanyag; sa halip, bilang tanda ng pagpapakumbaba, ituring ninyong higit ang iba kaysa inyong mga sarili. 4 Pagmalasakitan ninyo ang kapakanan ng iba, at hindi lamang ang sa inyong sarili.
b. Magpakumbaba
Ang pagmamataas ay hadlang sa gawang mabuti. Ang taong nakahandang talikuran ang sariling karapatan alang-alang sa ikabubuti ng marami ang madaling makakatulong sa iba kaysa sa taong nagpapahigit sa sarili.
c. Palaguin ang damdamin ng pagmamalasakit sa iba
Anumang gawang kabutihan ay sinasanay, nakukuha ito sa practice at hindi ito automatikong nagagawa. Anumang gawain ng pagtulong ay sinisimulan sa maliit na hakbang. At habang nakikita natin ang mabuting resulta ng ating gawang mabuti, lalo tayong nahihikayat na gumawa ng higit pa.
Subukan ninyo ang pagbibigay ng ikapu. Maaring nakikita na napakalaki ng ikapu upang ibigay mo ito sa Diyos. Magandang simulan mo ito ng maliit na hakbang. Subukan mo ito sa loob ng ilang buwan. Kung pagpapalain ka nga ng Diyos ayon sa kanyang pangako, patuloy mo lang itong gawin, pagmasdan kung paano ka pagpapalain ng Diyos.
Ilagay sa panghuli ang sarili, at unahin ang Diyos at iba.
2. Ang pangalawa ay ang daan ng paglilingkod
Hindi binawalan ni Jesus ang mga alagad sa kanilang paghahangad na maging dakila. Sa kanyang turo, ginabayan lamang niya ang mga ito upang makamit nila sa wastong paraan ang kanilang naisin.
Ang pangalawa ay daan ng paglilingkod.
Ang naglilingkod ay nabubuhay para sa iba. Ang buhay ni JohnWesley ay patotoo sa buhay na naglilingkod sa mga nangangailangan.
Bagamat kumikita ng malaking halaga si John Wesley, na halos 1,000 lbs, kada taon noong early 18th, pinili niya ang maging matipid upang mas malaking halaga ang maibigay niya sa mga nangangailangan.
3. panghuli, kumuha ng isang bata si Jesus at sinabi niyang sinumang tatanggap sa katulad ng batang ito ay ituturing na dakila sa kaharian ng Diyos.
Ang mga bata ay mahihina. Wala silang kakayanan upang ipagtanggol ang sarili. Sa mga digmaan, ang unang nahihirapan ay mga paslit. Kapag may problema sa pamilya sila ang unang apektado.
Mahalagang ministeryo ng mga tagasunod ng Panginoong Jesus ang paglilingkod sa mga batang mahihina.
Conclusion:
Ang paraan upang maging dakila sa harapan ng Diyos ay ang pasanin ang ating krus at ipagkaloob ang ating sarili. unahin ang iba, maglingkod at tanggapin ang mga mahihinang tulad ng mga bata.
Biyernes, Agosto 28, 2015
Notes on August 30, 2015 Sermon
Doers of the Word
Mark 7:1-8, 14-15, 21-23
James 1:17-27
Ang ating pagiging Kristiano ay nasusukat mula sa ating pakikinig ng Salita ng Diyos, sa pag-usbong ng ating pananalig at sa mga gawa na ibinubunga ng ating pananampalataya sa Diyos. Ang pakikinig na walang pananalig at gawa ay nagiging kaalamang walang saysay. May mga tao ang marami ang nalalaman sa Salita ng Diyos ngunit hindi ito nagbubunga ng pananampalataya at mabuting gawa.
May mga tao rin naman na marunong makinig at nagiging relihiyoso ngunit kulang sa mabuting gawa. Tulad nila ay mga Pariseo ng sinaunang panahon. Marami ang alam nila sa Biblia, palasimba at madasalin pa, ngunit nananatiling palamura at kulang sa mabuting gawa.
Kung mayroon tayong dapat idalangin ay ito; "Huwag nawang maituring na huwad Panginoon ang aming pananampalataya, lalo sa iyong paningin O Panginoon. Bilang mga Kristianong Metodista, nawa ay makita sa amin ang tunay na pananampalataya."
Marka ng Tunay na Pananampalataya
May mga katibayan na dapat makita sa ating pananampalataya bilang tunay na relihiyong Kristiano;
1. Nilinis na Kalooban, 2. Katapatan sa Diyos, 3. Gawang kabutihan na walang makasariling paghahangad.
1. Nilinis na kalooban.
Alam ng isang tunay na Kristiano na siya ay nilinis na nang Diyos. Nararamdaman niya ito sa kanyang sariling kalooban. Alam niya na mayroon na siyang kauhawan sa kabanalan at nakadarama siya ng kalungkutan sa kasalanan. Ang tanging nais niya ay maluwalhati ang Diyos. Ayaw niyang palungkutin ang Banal na Espiritu. Ang pinakamamahal niya ay ang Diyos ng buong puso, buong kaluluwa, buong pag-iisip at buong lakas.
Ang pag-ibig niyang ito sa Diyos ang dahilan kung bakit sa kanyang isip, salita at gawa, wala siya ninanais kundi ang maparangalan ang Diyos.
Sa kanyang kalooban ngayon ay bumabalong sa pag-ibig para sa kapwa.
2. Katapatan sa Diyos
Walang puwang ang anumang pagkukunwari sa tunay na relihiyon. Dahil ito ay awareness sa sariling kalooban. Kaya ito ay nagdudulot ng katapatan sa sarili at sa Diyos.
3. Bunga ng dalisay na relihiyon ay ang tapat na paglilingkod o paggawa ng kabutihan sa kapwa.
Napapalitan ang sariling paghahangad at nagiging paghahangad na malingkod.
Mark 7:1-8, 14-15, 21-23
James 1:17-27
Ang ating pagiging Kristiano ay nasusukat mula sa ating pakikinig ng Salita ng Diyos, sa pag-usbong ng ating pananalig at sa mga gawa na ibinubunga ng ating pananampalataya sa Diyos. Ang pakikinig na walang pananalig at gawa ay nagiging kaalamang walang saysay. May mga tao ang marami ang nalalaman sa Salita ng Diyos ngunit hindi ito nagbubunga ng pananampalataya at mabuting gawa.
May mga tao rin naman na marunong makinig at nagiging relihiyoso ngunit kulang sa mabuting gawa. Tulad nila ay mga Pariseo ng sinaunang panahon. Marami ang alam nila sa Biblia, palasimba at madasalin pa, ngunit nananatiling palamura at kulang sa mabuting gawa.
Kung mayroon tayong dapat idalangin ay ito; "Huwag nawang maituring na huwad Panginoon ang aming pananampalataya, lalo sa iyong paningin O Panginoon. Bilang mga Kristianong Metodista, nawa ay makita sa amin ang tunay na pananampalataya."
Marka ng Tunay na Pananampalataya
May mga katibayan na dapat makita sa ating pananampalataya bilang tunay na relihiyong Kristiano;
1. Nilinis na Kalooban, 2. Katapatan sa Diyos, 3. Gawang kabutihan na walang makasariling paghahangad.
1. Nilinis na kalooban.
Alam ng isang tunay na Kristiano na siya ay nilinis na nang Diyos. Nararamdaman niya ito sa kanyang sariling kalooban. Alam niya na mayroon na siyang kauhawan sa kabanalan at nakadarama siya ng kalungkutan sa kasalanan. Ang tanging nais niya ay maluwalhati ang Diyos. Ayaw niyang palungkutin ang Banal na Espiritu. Ang pinakamamahal niya ay ang Diyos ng buong puso, buong kaluluwa, buong pag-iisip at buong lakas.
Ang pag-ibig niyang ito sa Diyos ang dahilan kung bakit sa kanyang isip, salita at gawa, wala siya ninanais kundi ang maparangalan ang Diyos.
Sa kanyang kalooban ngayon ay bumabalong sa pag-ibig para sa kapwa.
2. Katapatan sa Diyos
Walang puwang ang anumang pagkukunwari sa tunay na relihiyon. Dahil ito ay awareness sa sariling kalooban. Kaya ito ay nagdudulot ng katapatan sa sarili at sa Diyos.
3. Bunga ng dalisay na relihiyon ay ang tapat na paglilingkod o paggawa ng kabutihan sa kapwa.
Napapalitan ang sariling paghahangad at nagiging paghahangad na malingkod.
Huwebes, Agosto 27, 2015
Mga Pangako sa Ordination ng Isang Elder Pastor
DISCIPLINARY QUESTIONS FOR ORDINATION
Vows Before Ordination For a Candidate Aspiring for Full Connection
1) Have you faith in Christ?
2) Are you going on to perfection?
3) Do you expect to be made perfect in love in this life?
4) Are you earnestly striving after it?
5) Are you resolved to devote yourself wholly to God and his work?
6) Do you know the General Rules of our Church?
Will you keep them?
7) Have you studied the doctrines of The United Methodist Church?
8) After full examination, do you believe that our doctrines are in harmony with the Holy Scriptures?
9) Will you preach and maintain them?
10) Have you studied our form of Church discipline and polity?
Do you approve our Church government and polity?
Will you support and maintain them?
11) Will you diligently instruct the children in every place?
12) Will you visit from house to house?
13) Will you recommend fasting or abstinence, both by precept and example?
14) Are you determined to employ all your time in the work of God?
15) Are you in debt so as to embarrass you in your work?
16) Will you observe the following directions? a) Be diligent. Never be unemployed. Never be triflingly employed. Never trifle away time; neither spend any more time at any one place than is strictly necessary. b) Be punctual. Do everything exactly at the time. And do not mend our rules, but keep them; not for wrath, but for conscience’ sake.
2) Are you going on to perfection?
3) Do you expect to be made perfect in love in this life?
4) Are you earnestly striving after it?
5) Are you resolved to devote yourself wholly to God and his work?
6) Do you know the General Rules of our Church?
Will you keep them?
7) Have you studied the doctrines of The United Methodist Church?
8) After full examination, do you believe that our doctrines are in harmony with the Holy Scriptures?
9) Will you preach and maintain them?
10) Have you studied our form of Church discipline and polity?
Do you approve our Church government and polity?
Will you support and maintain them?
11) Will you diligently instruct the children in every place?
12) Will you visit from house to house?
13) Will you recommend fasting or abstinence, both by precept and example?
14) Are you determined to employ all your time in the work of God?
15) Are you in debt so as to embarrass you in your work?
16) Will you observe the following directions? a) Be diligent. Never be unemployed. Never be triflingly employed. Never trifle away time; neither spend any more time at any one place than is strictly necessary. b) Be punctual. Do everything exactly at the time. And do not mend our rules, but keep them; not for wrath, but for conscience’ sake.
Tungkulin ng Pagiging Kaanib sa United Methodist Church
Pagiging Kaanib sa UMC
Ang Nagkaisang Iglesia Metodista ay bukas para sa lahat na nagnanais maging kaanib. Isa itong inklusibong iglesia na hindi nagtatangi sa mga tao batay sa kanilang lahi, kulay, kasarian, edad o relihiyon. Ang sinuman ay maaring dumalo sa mga gawaing pagsamba, pag-aaral, paglilingkod at sakramento ng iglesia. Tinatanggap ng iglesia ang, sinumang nagnanais maging kaanib sa katawan ni Kristo na sumasampalataya sa Diyos, ang Amang makapangyarihan sa lahat, na Siyang lumikha ng langit at ng lupa, at kay Jesu-Kristo na bugtong Niyang Anak, at sa Espiritu Santo.
Sa kalagayan ng mga bata na hindi pa maaring mangako para sa kanilang sarili, ang kanilang mga magulang, ninang at ninong o iba pang tagapag-alaga ang kakatawan para sa kanila upang maging kaanib ng iglesia.
PAGKALINGA SA MGA KAANIB
Tungkulin ng iglesia na pangalagaan ang mga kaanib, na sila'y gabayan sa pamamagitan ng pagtuturo, pagsasanay at pangangaral ng Salita ng Diyos hanggang sa lubusang maihanda ang bawat kaanib sa pagka-alagad. Tungkulin ng iglesia ang bisitahin at ipanalangin ang mga kaanib, ang pangunahan sila sa matuwid na pamumuhay, at sanayin sa paglilingkod sa Diyos at kapwa tao.
Pangako Bilang Kaanib
Inaasahan sa bawat kaanib ang ipangako niya sa Diyos at sa mga kapatid:
1. Na lalabanan niya ang lahat ng kapangyarihan ng kasamaan, na itatakwil niya ang kasamaang naghahari dito sa mundo, at magsisisi sa kanyang mga kasalanan,
2. Na tatangapin niya ang kalayaan at kapangyarihang galing sa Diyos upang labanan ang kasamaan, kawalan ng katarungan at pangaabuso.
3. Ang ikukumpisal niya si Jesu-Kristo bilang kanyang Tagapagligtas, at lubusang magtitiwala sa biyaya ng Diyos, at mangangakong maglilingkod kay Jesus bilang Panginoon.
4. Na siya'y mananatiling tapat na kaanib ng banal na iglesia ni Kristo at maglilingkod bilang kinatawan ni Kristo sa mundo.
5. Na mananatili siyang tapat sa Nagkaisang Iglesia Metodista at gawin ang lahat sa abot ng makakaya upang palakasin ang ministeryo ng iglesia.
6. Ang tapat na pakikibahagi sa mga ministeryo sa pamamagitan ng panalangin, pagdalo sa mga gawain, pagkakaloob at paglilingkod;
7. Ang tanggapin at ipahayag ang Ebanghelyo ayon sa pagkasulat nito sa Salita ng Diyos. Ang magpatotoo sa mga ginawa ng Diyos sa kanyang buhay, lalo't tungkol sa kanyang kaligtasan.
Ang Ating Misyon
Ang iglesia ay may iisang misyon: ang tuparin ang utos ng Panginoong Jesus na gawing alagad ang mga bansa, ang bautismuhan sila sa Ngalan ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo, at ituro sa lahat ang ipinaguutos ng Panginoong Jesus.
Pinatotohanan ng ating pananampalataya na,
“Kapag nagiging malinaw sa iglesia ang kanyang misyon, ginagamit ng Diyos ang ating iglesia sa pagliligtas ng mga kaluluwa, sa paghilom ng mga relasyon sa pagitan ng mga tao, nababago ang mga lipunan, at naikakalat ang kabanalang ayon sa Biblia, tungo sa pagbabago ng sanlibutan.(p. 88, Discipline)
Sa pangunguna ng Banal na Espiritu, ang bawat Metodista ay dapat maging saksi ng Panginoon (Gawa 1: 8). Ang bawat Kristiano ay ilaw at asin ng sanlibutan, mga instrumento ng Diyos sa kanyang pagliligtas. Ang Iglesia Metodista, bilang bahagi ng katawan ni Kristo ay inatasang magpapatuloy sa gawain ni Kristo. Ang ating misyon ay ang magpahayag sa katotohanan na iniibig ng Diyos ang sanlibutan, maging ang mga makasalanan, at nais niyang iligtas ang lahat (1Tesalonica 5.9, Juan 3:16).
Bilang mga saksi ng Panginoon, ang ating katibayan sa pagpapatotoo ay ang ating sariling buhay. Ano ang ginawa ni Kristo para sa atin? Paano tayo naligtas? Paano binago ng Panginoon ang ating buhay? Bakit tayo naglilingkod sa ating Diyos?
Ang Paraan ng Pagtupad sa Ating Misyon
Sa paragraph 122 ng Aklat ng Disiplina, mababasa na ang ating iglesia ay may mungkahing paraan ng pagmimisyon;
1. ipahayag ang ebanghelyo, hanapin, tanggapin at tipunan ang mga tao upang mapabilang sa katawan ni Cristo.
2. gabayan ang mga tao upang italaga ang kanilang mga buhay sa Diyos sa pamamagitan ng bautismo at pangungumpisal ng pananampalataya kay Cristo.
3. turuan ang mga tao ng pamumuhay Kristiano sa pamamagitan ng pagsamba, mga sakramento, disiplinang espiritual at iba pang paraan ng paraan.
4. suguin ang mga kaanib sa mundo upang mamuhay na puno ng pag-ibig at katuwiran bilang mga lingkod ni Cristo sa pamamagitan ng pagpapagaling ng mga sakit, pagbibigay pagkain sa mga nagugutom, pagmamalasakit sa kapwa, pagpapalaya sa mga pinahihirapan, gumawa para sa ikauunlad ng mga pamayanan ayon sa pamantayan ng Biblia, ipagpatuloy ang misyon ng paghahanap, pagtanggap at pagtipon ng mga tao upang maging kabahagi ng katawan ni Cristo.
Ang Nagkaisang Iglesia Metodista ay bukas para sa lahat na nagnanais maging kaanib. Isa itong inklusibong iglesia na hindi nagtatangi sa mga tao batay sa kanilang lahi, kulay, kasarian, edad o relihiyon. Ang sinuman ay maaring dumalo sa mga gawaing pagsamba, pag-aaral, paglilingkod at sakramento ng iglesia. Tinatanggap ng iglesia ang, sinumang nagnanais maging kaanib sa katawan ni Kristo na sumasampalataya sa Diyos, ang Amang makapangyarihan sa lahat, na Siyang lumikha ng langit at ng lupa, at kay Jesu-Kristo na bugtong Niyang Anak, at sa Espiritu Santo.
Sa kalagayan ng mga bata na hindi pa maaring mangako para sa kanilang sarili, ang kanilang mga magulang, ninang at ninong o iba pang tagapag-alaga ang kakatawan para sa kanila upang maging kaanib ng iglesia.
PAGKALINGA SA MGA KAANIB
Tungkulin ng iglesia na pangalagaan ang mga kaanib, na sila'y gabayan sa pamamagitan ng pagtuturo, pagsasanay at pangangaral ng Salita ng Diyos hanggang sa lubusang maihanda ang bawat kaanib sa pagka-alagad. Tungkulin ng iglesia ang bisitahin at ipanalangin ang mga kaanib, ang pangunahan sila sa matuwid na pamumuhay, at sanayin sa paglilingkod sa Diyos at kapwa tao.
Pangako Bilang Kaanib
Inaasahan sa bawat kaanib ang ipangako niya sa Diyos at sa mga kapatid:
1. Na lalabanan niya ang lahat ng kapangyarihan ng kasamaan, na itatakwil niya ang kasamaang naghahari dito sa mundo, at magsisisi sa kanyang mga kasalanan,
2. Na tatangapin niya ang kalayaan at kapangyarihang galing sa Diyos upang labanan ang kasamaan, kawalan ng katarungan at pangaabuso.
3. Ang ikukumpisal niya si Jesu-Kristo bilang kanyang Tagapagligtas, at lubusang magtitiwala sa biyaya ng Diyos, at mangangakong maglilingkod kay Jesus bilang Panginoon.
4. Na siya'y mananatiling tapat na kaanib ng banal na iglesia ni Kristo at maglilingkod bilang kinatawan ni Kristo sa mundo.
5. Na mananatili siyang tapat sa Nagkaisang Iglesia Metodista at gawin ang lahat sa abot ng makakaya upang palakasin ang ministeryo ng iglesia.
6. Ang tapat na pakikibahagi sa mga ministeryo sa pamamagitan ng panalangin, pagdalo sa mga gawain, pagkakaloob at paglilingkod;
7. Ang tanggapin at ipahayag ang Ebanghelyo ayon sa pagkasulat nito sa Salita ng Diyos. Ang magpatotoo sa mga ginawa ng Diyos sa kanyang buhay, lalo't tungkol sa kanyang kaligtasan.
Ang Ating Misyon
Ang iglesia ay may iisang misyon: ang tuparin ang utos ng Panginoong Jesus na gawing alagad ang mga bansa, ang bautismuhan sila sa Ngalan ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo, at ituro sa lahat ang ipinaguutos ng Panginoong Jesus.
Pinatotohanan ng ating pananampalataya na,
“Kapag nagiging malinaw sa iglesia ang kanyang misyon, ginagamit ng Diyos ang ating iglesia sa pagliligtas ng mga kaluluwa, sa paghilom ng mga relasyon sa pagitan ng mga tao, nababago ang mga lipunan, at naikakalat ang kabanalang ayon sa Biblia, tungo sa pagbabago ng sanlibutan.(p. 88, Discipline)
Sa pangunguna ng Banal na Espiritu, ang bawat Metodista ay dapat maging saksi ng Panginoon (Gawa 1: 8). Ang bawat Kristiano ay ilaw at asin ng sanlibutan, mga instrumento ng Diyos sa kanyang pagliligtas. Ang Iglesia Metodista, bilang bahagi ng katawan ni Kristo ay inatasang magpapatuloy sa gawain ni Kristo. Ang ating misyon ay ang magpahayag sa katotohanan na iniibig ng Diyos ang sanlibutan, maging ang mga makasalanan, at nais niyang iligtas ang lahat (1Tesalonica 5.9, Juan 3:16).
Bilang mga saksi ng Panginoon, ang ating katibayan sa pagpapatotoo ay ang ating sariling buhay. Ano ang ginawa ni Kristo para sa atin? Paano tayo naligtas? Paano binago ng Panginoon ang ating buhay? Bakit tayo naglilingkod sa ating Diyos?
Ang Paraan ng Pagtupad sa Ating Misyon
Sa paragraph 122 ng Aklat ng Disiplina, mababasa na ang ating iglesia ay may mungkahing paraan ng pagmimisyon;
1. ipahayag ang ebanghelyo, hanapin, tanggapin at tipunan ang mga tao upang mapabilang sa katawan ni Cristo.
2. gabayan ang mga tao upang italaga ang kanilang mga buhay sa Diyos sa pamamagitan ng bautismo at pangungumpisal ng pananampalataya kay Cristo.
3. turuan ang mga tao ng pamumuhay Kristiano sa pamamagitan ng pagsamba, mga sakramento, disiplinang espiritual at iba pang paraan ng paraan.
4. suguin ang mga kaanib sa mundo upang mamuhay na puno ng pag-ibig at katuwiran bilang mga lingkod ni Cristo sa pamamagitan ng pagpapagaling ng mga sakit, pagbibigay pagkain sa mga nagugutom, pagmamalasakit sa kapwa, pagpapalaya sa mga pinahihirapan, gumawa para sa ikauunlad ng mga pamayanan ayon sa pamantayan ng Biblia, ipagpatuloy ang misyon ng paghahanap, pagtanggap at pagtipon ng mga tao upang maging kabahagi ng katawan ni Cristo.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)