Pagkakaloob ng Ikapu sa Panginoon.

Ang pag-iikapu ay tungkuling Kristiano na itinuturo ng Luma at Bagong Tipan. Ito ay mahalagang paraan upang matugunan ang pangangailangan ng iglesia at ng kanyang misyon. Ang pagtupad sa tungkuling ito ay pagsunod sa kalooban ng Diyos.

Ang Prinsipyo ng Pag-iikapu Mula sa Old Testament

Ang pag-iikapu ay turo mula sa Lumang Tipan, ito ay  pagkakaloob sa Diyos ng handog na 10% mula sa kinikita ng mga Israelita sa templo (Leviticus 27:30; Numbers 18:26; Deuteronomy 14:24; 2 Chronicles 31:5).  Utos ito ng Diyos para mapunan ang pangangailangan ng templo at tulong sa nangangailangan.

Pag-iikapu sa Bagong Tipan

Apat na beses lamang binabanggit ang pag-iikapu sa Bagong Tipan (Luke 18:12, Matt. 23:23; Heb. 7:1-10 at Luke 11:42).  Mababasa natin na binabatikos ng Panginoon ang gawain ng mga Pariseo, dahil mas binibigyan nila ang pagpapahalaga ang ikapu at naisasantabi nila ang hustisya, habag at katapatan. Sa Hebreo 7:1-10, binabanggit naman ang ginawang pag-iikapu ni Abraham.  Maliban dito, wala ng pagbanggit tungkol sa pag-iikapu sa Bagong Tipan.

Ang prinsipyo ng pag-iikapu sa Lumang Tipan ay pagbibigay sa Diyos ng pasasalamat at hindi dahil ito ay requirement lamang.  Ang prinsipyong ito ay may lugar pa rin sa Bagong Tipan, bagama’t hindi tuwirang iniuutos ito ng mga apostol.

Mababasa sa Mateo 23:23 ang nag-iisang turo ng Panginoong Jesus tungkol sa pag-iikapu.

 "Kahabag-habag kayo, mga tagapagturo ng Kautusan at mga Pariseo! Mga mapagkunwari! 
Ibinibigay ninyo ang ikasampung bahagi ng naaani ninyong yerbabuena, ruda, linga, ngunit kinakaligtaan naman ninyong isagawa ang mas mahahalagang turo sa Kautusan: ang katarungan, ang pagkahabag, at ang katapatan. Huwag ninyong kaligtaang gawin ang mga ito kahit na tamang gawin ninyo ang pagbibigay ng ikasampung bahagi ng ani."

Sa turo ng Panginoong Jesus sa Bagong Tipan ay malinaw na dapat pa ring ipatupad ang pag-iikapu. 

Pagkakaloob sa Ating Panahon.

Una tandaan na ang pag-ibig sa Diyos ay dapat maging  pangunahin sa ating buhay.  Sabi ng Panginoon sa Mateo 6:21, "Where your treasure is, there your heart will be also.” Isa pa, ang salapi ay mapanganib kapag pinapanginoon (Lucas 16:13).  Ang salapi ay dapat magamit sa paglilingkod sa Diyos (Lucas 18:22). Ang prinsipyo ng pagkakaloob ay hindi batas kundi kapahayagan ng ating pag-ibig sa Diyos na nagpapala sa atin.

Pangalawa, tulad ng pananaw sa Lumang Tipan, may pangangailangan din sa simbahan sa ating panahon.  Tulad ng tungkulin ng iglesia sa mga manggagawa (Lucas 10:7; 1Corinto 9:7).  Ang gastusin sa ministeryo ng pagtulong sa mahihirap (2Cor. 9:11) at ang pag-sasaayos ng simbahan (Ageo 1:14).

Ang usapin ng pagkakaloob ay dapat suriin ng bawat Kristiano kung paano natin mapapalago ang ating mga gawain at misyon para sa Diyos, upang hindi mapabayaan ang mga simbahan ng Diyos, at mapanatili ang kaayusan at kagandahan ng mga ito.

Generous Giving

Sa Lucas 12:33, inuutusan tayo ng Diyos na mag-impok sa langit.  Ang isang halimbawang pinuri ng Panginoon sa saganang pagkakaloob ay ang pagbibigay ng balo sa Lucas 21:4.    Gayun din ang pagpuri  ni Pablo sa mga taga-Macedonia sa pagkakaloob nila ng tulong sa Jerusalem ng “higit pa sa kanilang kaya” (2 Cor. 8:3).  Ang pagkakaloob ng sagana ay katibayan ng ating pagmamahal sa Diyos. Maipapahayag natin ang pag-ibig na ito sa ating pagkakaloob ng ikapu.

Paano Mag-ikapu?

Ang ating iglesia ay nagmumungkahi na gamitin natin ang sistema ng tithing, hindi bilang batas kundi bilang kapahayagan ng ating pag-ibig sa Diyos at suporta sa mga gawain ng iglesia. May mga mungkahing paraan para gawin ito sa pamamagitan ng mga sumusunod:

1. Kung hindi mo pa tinanggap si Jesus bilang iyong Tagapagligtas, unahin mo ang muna ang mga bagay na nais ipagkaloob sa iyo ng Panginoon.  Nais ng Panginoon na  patawarin ka sa lahat ng iyong mga kasalanan, nais ka niyang maligtas at gawing anak niya.  Maari mong tanggapin ang kaloob na ito sa pamamagitan ng panalanging may pananalig kay Cristo Jesus na tumubos sa iyong mga kasalanan.

2.  Bilang tunay na mananampalataya, maging tapat ka nawa sa pagkakaloob ng iyong ikapu sa ating iglesia. Hindi man ito requirement sa Bagong Tipan, requirement pa rin ito ng Lumang Tipan at kailangan pa rin ng iglesia ang kaloob ng mga tao para sa Panginoon.

3. Kung hindi mo pa nasusubukan ang hamon ng Diyos tungkol sa ikapu ayon sa Malakias 3:10, bakit hindi mo subukan ang Diyos sa loob ng 90days? Magkaloob ka ng ikapu sa loob ng tatlong buwan.  Ibigay mo ang 10% ng iyong kinikita sa ating iglesia at pagmasdan kung tunay ngang pagpapalain ka ng Diyos.  Kung hindi, huwag kang magpatuloy.

4. Kung kayo ay mag-asawa, pag-usapan ninyo kung paano kayo magkakaloob ng inyong ikapu sa iglesia. Gumawa ng record para sa inyong finances.  Ayusin ang inyong budget at gamitin ang payong ito sa paggastos.  Sweldo (100%) - tithes (10%) - savings (10%+) = 80% Budget sa Paggastos.

5. Kung hindi ka pa sigurado kung 10% net income o gross income ang iyong ipagkakaloob,  idalangin mo sa Panginoon ang iyong desisyon.  Maaring subukan mo muna ang iyong tithing base sa iyong net income, at pagmasdan kung paano ka pagpapalin ng Diyos ayon sa kanyang Salita.

6. Turuan ang mga bata na magkaloob sa Panginoon.  Maari itong manggaling sa kanilang mga allowances, regalong tinatanggap, o extrang pera mula sa magulang.

7. Aralin ang takbo ng finances sa loob ng tahanan.  Pagmasdan kung paano dumadaloy ang mga pagpapala ayon sa mga pangako ng Diyos.  Hilingin na pagpalain ng Panginoon ang iyong sambahayan upang lalo tayong makatulong sa mga gawain ng iglesia.

Nakadepende ang iglesia sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng mga kaloob ng mga taong nagmamahal sa Panginoon.  Hindi man sapilitan ang ikapu, maganda pa rin itong batayan ng pagkakaloob sa simbahan upang magkaroon ng sapat na gastusin para sa pangangailangan ng iglesia, sa paglago, at ng sa gayun, lalawig ang gawain ng Panginoon.

Susi sa Paglago ng Iglesia

Susi sa Paglago ng Iglesia
(James 5:13-20)

Open hearts, open minds, open doors. Ito ang isa sa mga motto ng ating iglesia. Ang pagiging bukas upang tanggapin ang mga makasalanang nagbabalik loob sa Diyos, ang mga tao na naghahanap sa Diyos. Marahil nararapat na pag-aralang mabuti ng iglesia ang tamang paraan upang makita ng mga tao sa paligid na tayo nga ay katawan ni Cristo na nananalangin, naglilingkod, sumasamba, at umaabot sa kanila.

Kung halimbawang aaralin natin ang pananaw ng mga tao sa paligid ng iglesia; kung anong uri ng simbahan ang kanilang hinahanap, marahil maari nating gamitin ang sumusunod na survey;

A Community Survey Questions:

1.  Are you an active member of a nearby church?
2. What do you think is the greatest need in this community?
3. Why do you think most people don't attend church?
4. If you were looking for a church in the area, what kinds of things would you look for?
5. What advice would you give me as the pastor of a new church?
6. Are you interested in getting more information about the United Methodist Church?

And consider this survey conclusion; that says 90% of new members will stay in the church if:

1. they can articulate their faith (implies need for
    membership confirmation and evangelism classes),
2. They belong to subgroups (i.e. choir, Bible Studies, Sunday School classes, etc.),
3. They have 4-8 close friendships within the church.
   
Ang ating aralin ay may paraan ding tinuturo upang manatiling masigla, matatag at lumago ang iglesia;

A. Nananalangin. Sa James 5:13 ang sabi ay, "Are any among you suffering? They should pray.  Are any cheerful? They should sing songs of praise."

Are any among you suffering? Ibig sabihin, natural na nagkaka-problema sa iglesia, personal mang problema ng miembro o problema ng buong iglesia. Ang tanong ay: "Nagkakaisa ba ang ating iglesia sa pagdulog sa Diyos sa pananalangin?" This verse is talking about a united church, who feels the suffering of anyone, and is praying as one. Ang sakit ng kalingkingan ay sakit ng buong katawan.

At mayroon ding sinasabi ang ating aralin, kung anong uri ang panalangin na dapat nating gawin upang makamit natin ang pag-asa na tayo ay diringgin ng Diyos tungo sa paglago ng ating iglesia;

a. a prayer for the sick (v.14) - kapahayagan ng ating pagmamahal at malasakit

b. a prayer of faith (v.15) - kapahayagan ng ating pananampalataya

c. a prayer of confession (v.16) - kapahayagan ng ating pagpapakumbaba at sincerity. This will further heal the spiritual sicknesses of both the person and the whole church.

d. fervent prayer like that of Elijah (v. 17) - madalas  tayong magkulang nito. Madalas ang ating panalangin ay hindi "marubdob" at mababaw. Sinasabi na si John Wesley ay nananalangin ng ilang oras bago mangaral, ang mga dakilang alipin ng Diyos ay nag-aayuno ng ilang araw bago gumawa para sa Panginoon. Ang kanilang mga panalangin ay may sangkap na malalim na damdamin ng pagmamakaawa sa Diyos.

2. Naglilingkod. Sabi sa 5:14 "Are any among you sick? They should call for the elders of the church and have them pray over them, anointing them with oil in the name of the Lord."

Nakatutuwang isipin na ang tawag natin sa ating pagsamba ay "service".  Ang ating iglesia ay naglilingkod sa Diyos at sa kapwa. Minsang sinabi ng evangelist na si Dwight Moody,

"Show me a church where there is love, and I will show you a church that is a power in the community."

3. Sumasamba. Sa verse 13b, ang sabi ay, "Are any cheerful? They should sing songs of praise." Ang masiglang pagsamba at maayos na simbahan ay magnet sa mga taong uhaw sa paglapit sa Panginoon. Ang ating pagsamba ay dapat na kapahayagan ng ating kagalakan at pasasalamat sa Diyos.

4. Pag-abot sa mga tao sa labas ng iglesia. Sa verse 19-20, binabanggit naman ang gawain ng panghihikayat. Ang sabi ay ganito, "My brothers and sisters, if anyone among you wanders from the truth and is brought back by another, you should know that whoever brings back a sinner from wandering will save the sinner's soul from death and will cover a multitude of sins."

Ayon sa Focus on the Family, matapos ang survey sa 10,000 people,  “The Institute for American Church Growth concluded that 79 percent began attending church after receiving such an invitation. Only 6% were attracted by the pastor, 5% by the Sunday school and 0.5% by an evangelistic crusade.”

Ang sabi sa verse 19, "if anyone among you wanders from the truth and is brought back by another", ito po yung mga nabibisita at maiimbitahang dumalo sa iglesia. Malinaw kahit sa Biblia na ang ating trabaho ay "paghahanap sa mga nawawala." Sabi ni John Wesley, "Our task is nothing but to save souls."

Pag-isipan din natin ang lumabas sa survey na ito, na bagamat doon sila sa America ginawa, naniniwala ako na mayroon silang katotohanan maging sa ating kalagayan sa mga iglesia sa Pilipinas.

Consider the six needs discovered in his survey: Ganito raw  po ang hanap ng mga tao sa iglesia;

1. To believe life is meaningful and has a purpose.
2. To have sense of community and deeper relationships.
3. To be appreciated and respected.
4. To be listened to--and heard.
5. To feel that one is growing in the faith.
6. To have practical help in developing a mature faith.

Taimtim na pananalangin sa Diyos, masayang pag-samba, masigasig na paglilingkod at evangelismo, pagbibisita at panghihikayat. Mga bagay na dapat nating isaalang-alang kung nais nating lumago ang ating iglesia.

Filipino Lectionary Octobre 25, 2015

Pinagpala
Mark 10:46-52; Hebrews 7:23-28; Job 42:1-6, 10-17

Ang ating mga pagbasa sa Biblia ay tumutukoy lahat sa isang salita: Pagpapala o Blessings. 

Ang buhay na nakadugtong sa Diyos ayon sa Panginoong Jesus, sa Juan 15:8, 

 "This is to my Father's glory, that you bear much fruit, showing yourselves to be my disciples."

Ito ay buhay na pinagpala. Ito ay buhay na sagana.

1. Sa buhay ni Job, tumanggap siya ng isang mahalagang blessing- ito ay ang blessing of being restored.  Siya ay bumagsak, siya ay nagkasakit, nawalan siya ng mga anak at kabuhayan.

Ngunit sa ganap na pagpapakilala ng Diyos kay Job, nakilala ni Job ang Diyos sa kanyang kapangyarihan at kabutihan. Dahil dito, siya ay nagsisi at nagpakumbaba sa harapan ng Diyos.

Kung kaya, ibinalik ng Diyos ang nawala sa kay Job.

What we need from God is restoration, for once or many times, we have destroyed ourselves by committing sins. Maraming tao ang nasisira ang buhay dahil sa sariling kagagawan.

However, meeting does not lead to our condemnation. Sa tunay na pananampalatayang Kristiano,  hindi po tayo maaring hatulan ninuman, kapag tayo ay nakiisa na kay Cristo.

"There is no condemnation for those who are in Christ Jesus."

Through Jesus Christ we were forgiven. We were saved. We are restored.

2. Pangalawang blessing ayon sa ating pagbasa, ayon sa Awit 34:4, ay deliverance,

" I sought the LORD, and he answered me, and delivered me from all my fears." 

Some people are unaware of their being slaves by sins, and worse, some are slaves of the devil. 

Marami ang nag-aakala na sila ay malaya. Hindi nila namamalayan na aktibong gumagawa ang diablo sa kanilang buhay. Pakinggan natin ang pagkabasa ng Efeso 2:1-2,  

"As for you, you were dead in your transgressions and sins, in which you used to live when you 
followed the ways of this world and of the ruler of the kingdom of the air, the spirit who is now at work in those who are disobedient."

Malinaw na sinasabi dito na ang mga wala pa kay Cristo ay sakop pa ng demonyo. 

Kapag tayo po ay nagsuko ng ating buhay sa Panginoong Jesus, tayo po pinalalaya ng ating Panginoon mula sa kamay  ng kaaway, upang tayo ay manatiling malaya kailan paman. 

Maraming tao ang nangangailangan ng deliverance. May iba ba namumuhay sa takot. 
May iba na gusto nilang makaalis sa bisyo pero, hindi sila makalaya, alipin na sila ng bisyong ito. 
At madalas ang ganitong bisyo ay may halo ng pagkilos ng diablo sa ating buhay.  

May iba na namumuhay sa kasalanan nilang hindi pa pinagsisihan. 
Mayniba naman, nagsisi na pero takot pa rin na nalaman ng iba yung kanilang kasalanan. Na parang hindi pa sila totoong pinatawad. 

May mga nakakulong pa rin sa kanilang nakalipas.

Pakinggan po ninyo, ang Diyos ay nagpapalaya sa bihag ng kasalanan at ng nakalipas. 

3. Ang pangatlong blessing ay nababasa sa ating Gospel Reading. Ito ay ang blessing ng kagalingan. Si Bartimeo ay bulag. Ngunit siya ay nakakitang muli. 

Ang Diyos ay nagkakaloob ng pagpapala ng kagalingan, lalo sa mga may pananampalataya. 

Lectionary Sermon Tagalog Mark 10:2-16

LECTIONARY SERMON FOR OCTOBER 4, 2015

Ang Kristianong Pamilya
Mark 10:2-16

Ang Kristianismo ay nakadisenyo upang maging pananampalataya ng pamilya at pamayanan. Hindi ito pansariling relihiyon lamang sa pagitan ng isang tao at ng Diyos.

Ito ang dahilan kung bakit pinalalakas ng mga apostol ang Kristianong tahanan dahil, sa loob ng sambahayan umuunlad ang pananampalatayang Kristiano.

Ang pananampalataya ay pampamilya. Pagmasdan ang sinabi ni Pablo sa Gawa 16:31, "Sumampalataya ka at maliligtas ka, ikaw at ang iyong sambahayan."

Gayun din sa mga sulat niya sa Efeso, Colosas at iba pa, tungkol sa ugnayan sa loob ng pamilya na nagpapakita ng pananampalataya. Laging mababasa sa mga sulat na ito ang gabay sa mga mag-asawa at sa tamang pagpapalaki sa mga anak.

Ang Diyos ang nagtakda ng pamilya bilang pundasyon ng pamayanan. Ito rin ang lakas ng pananampalatayang Kristiano. Kapag ang pamilya ay nagsisimula ng magkawatak-watak, ang lipunan ay nagiging mahina, ang mga values ng mga tao ay nawawalang halaga, at ang simbahan ay nawawalan ng miembro.

Ang matatag na pamilya ay nagpapalakas ng lipunan at nagpapatibay sa simbahan. Ang mahinang ugnayan sa pamilya ay kalimitang pinapasok ng kasalanan, mga bisyo at awayan.

Ano nga ba ang sinasabi ng Marcos 10:2-16 tungkol sa matatag na pamilyang Kristiano.

A. Matatag na samahan ng mag-asawa.

Naaalala ko ang sinabi ng pastor na nagkasal sa amin ng aking kabiyak, "Mangako kayo, for better or for worse, magmahalan kayo."

After 20 years of being an husband, nakita ko na marami nga yung worse experiences sa buhay na dapat naming pagtagumpayan to keep our marriage strong. And we reliazed that our strength is brought by our ability to stick together whenever trouble comes.

Ang tanong kay Jesus ng mga Pariseo ay; kung pinapayagan ng batas ang paghihiwalay sa pagitan ng mag-asawa.

Ang sagot ng Panginoon ay nagpapalinaw sa layunin ng Diyos na mapanatili ang ugnayan ng mag-asawa habang sila ay nabubuhay. Ngunit, dahil sa katigasan ng ulo, may mag-asawa na naghihiwalay.

Ang sagot ng Panginoon sa kanilang tanong ay maaring ipaliwag sa ganitong paraan: "Oo, maari ang paghihiwalay ayon sa batas ng Lumang Tipan, ngunit hindi masaya ang Diyos kapag ito ay nangyayari. Dahil, nangyayari ang paghihiwalay, hindi dahil kalooban ito ng Diyos kundi bunga ito ng katigasan ng ulo ng isa o ng parehong mag-asawa.

Ang layunin ng Diyos ay obvious, nais niyang manatili ang samahan ng mag-asawa kahit anong mangyari. Upang matupad ito, mahalaga ang mga sumusunod;

1. Gawing pang-habang buhay na committment ang pag-ibig ng mag-asawa sa isa't isa sa harapan ng Diyos. Pabayaang mamagitan palagi ang Diyos sa dalawa.

2. Manatiling nag-kakaisa ang mag-asawa, sa pagharap sa mga pagsubok.

3. Kailangang manatiling matatag sa pananampalataya sa Diyos ang mag-asawa, at kung sakaling magiging mahina ang isa sa kanila, mananatiling malakas ang isa  at hindi babagsak ang kabuoan ng pamilya.

Sa ganitong paraan, kung sakaling magkamali o magkasala ang isa, dahil sa matatag na pananampalataya, ang pagpapatawad at pagtanggap ay posible paring mangyari, at mananatiling matibay ang pamilya.

B. Pangalawang paraan sa matatag na pamilya ay ang tamang paghubog ng mga anak sa pananampalataya.

Ang ating teksto ay nagpapalinaw kung paano ito gagawin;

1. Una, pabayaang lumapit ang mga bata sa Panginoon sila ay mababasbasan at ng maranasan nila ang yakap ng Panginoon.

Maraming bata ang nag-iisip na walang nagmamahal sa kanila.

Walang perpektong magulang, kung kaya may mga batang nag-aakalang hindi sila mahal ng kanilang magulang. May mga magulang na nagkukulang naman talaga sa kanilang mga anak. Ngunit ang susi dito ay ang pag-ibig ng Diyos, bilang lakas ng isang bata sa paglaban sa mga pagsubok.

Dahil kapag naranasan ng isang bata ang pag-ibig ng Diyos, makakaya niyang salungain ang mga pagsubok sa buhay kasama ang Diyos.

2. Pangalawa, ituro na ang pananampalataya sa bata habang sila ay nasa murang edad pa.

Ituro sa bata ang dapat niyang malaman, upang sa kaniyang pagtanda, hindi niya ito makalimutan.

Ang regular na pagsasanay sa pananampalataya ay lubhang mahalaga sa paghubog ng isang bata sa maka-diyos na buhay.

Ito ay dapat na sinasadya. Ibig  sabihin, ito ay ginagawa sa pamamagitan ng,

a. Teaching by example. Pagiging modelo ng mga magulang sa kanilang mga anak.

b. Teaching by giving regular instructions. Patuloy pagbibigay paalala sa mga anak.

c. Teaching by association. Isama ang mga bata sa iglesia at mabubuting kaibigan upang mahubog sila kasama ng ibang bata sa pananampalataya. Ang Sunday School, children's choir at fellowship ay mabisang paraan upang matuto sa Diyos ang mga bata.

Nasa ating mga kamay ang kinabukasan ng ating pamilya. Lagi nating idalangin ang ating mga desisyon, na may malaking epekto sa ating relasyon bilang mag-asawa at sa buhay ng ating mga anak.

Tandaan, mahal ng Diyos ang ating pamilya. Ingatan natin ito at pakamahalin.

Free Sunday School Lesson: Pinakamabigat na Problema ng Pastor

Mga Problemang Mabigat ng Pastor
Hebreo 6:1-14

Isa sa mga habilin ni John Maxwell, isang pastor at manunulat, upang matulungan daw na magtagumpay ang iglesia, kailangang ipanalangin palagi ang pastor ng mga miembro.

Kapag lumagpak ang pastor, kasamang babagsak ang iglesia.

Lingid sa kaalaman ng maraming miembro, ang mga pastor ay dumadaan din sa mga pagsubok. Karamihan sa mga pastor ay walang malapit na kaibigan, hirap sa financia at dumaan sila ng mabigat na kalagayan sa loob ng kanilang pamilya.

Maraming mabibigat na pinagdadaanan ang mga pastor.

Kabilang na marahil sa pinaka-mahirap na hamon ang ating tatalakayin mula Hebreo 6:1-14.

Dalangin ko na mangusap ang Panginoon sa ating aralin sa araw na ito.

1. Una, mabigat para sa pastor kapag ang mga miembro ay hindi umuunlad sa pananampalataya.

Verses 1-4, ang mga Kristianong Hebreo ay hindi umuunlad sa kanilang pananampalataya. Mas malinaw ito sa 5:11-14.

2. Pangalawa, kapag ang mga miembro ay bumabalik sa pagkakasala, verses 5-8.  Ito ay mas malalang kalagayan. Hindi na nga umuunlad sa kabanalan, lumalala pa sa kasalanan.

 Hindi ito ang nais ng Diyos.

3. Ang mga palatandaan na umuunlad ang mga miembro sa pananampalataya.

a. Pagmamahal na makikita sa paglilingkod.

 Verse 10 , "Makatarungan ang Diyos; hindi niya malilimutan ang inyong ginawa at ang pagmamahal na inyong ipinakita at hanggang ngayo'y ipinapakita sa pamamagitan ng paglilingkod ninyo sa mga hinirang ng Diyos."

b. Magsumikap hanggang makamtan ang kaligtasan

Verse11, "Ang nais namin ay patuloy na magsumikap hanggang wakas ang bawat isa sa inyo upang makamtan ninyo ang inyong inaasahan."

c. Huwag maging tamad

12 Kaya't huwag kayong maging tamad. Tularan ninyo ang mga taong dahil sa kanilang pagtitiis at pananalig sa Diyos ay tumatanggap ng mga ipinangako niya.

Lectionary Sermon Tagalog / September 20, 2015 / Daan Tungo sa Kadakilaan

Marcos 9:30-37

Panimula

Sino po sa inyo ang nanonood ng Eat Bulaga tuwing tanghali? Kakaibang kasikatan ang nararanasan ngayon ng Aldub loveteam at mayroon na rin silang patalastas ng Talk and Text at McDo. 

Ang popularidad ay maaring magdala sa tao sa kayamanan at tagumpay. Ngunit huwag sana nating kalilimutan na ang tagumpay na makamundo ay pansamantala. At hindi rin ito ang tagumpay na nais ng Diyos para sa lahat ng mga mananampalataya. 

Ang daan ng Panginoon tungo sa tagumpay na magbibigay lugod sa Diyos ay daan ng krus. Ito ay makitid na daan na hahantong sa buhay na walang hanggan. Ito ay daan ng pagkakaloob ng buhay upang magkaroon ng buhay na makahulugan. Sa ganitong paraan, natatagpuan natin ang ating buhay, pagkatapos natin itong ialay. Ito ang daan ng Panginoong Jesus tungo sa kaligtasan ng lahat ng makasalanan. 

Ngunit hindi ito maunawaan ng mga alagad. Pagkatapos niyang ipaliwanag na siya ay ipapako sa krus, mamatay at muling mabubuhay sa ikatlong araw, ang daan na pinapakita ng Panginoon ay malabo pa rin sa kaunawaan ng mga alagad.  

Normal sa tao ang maghanap ng paraan upang maging dakila. Ito ang pinagkaiba natin sa ibang nilikha, lago tayong gumagawa ng paraan upang higitan natin ang ating sariling kalagayan. Lagi tayong nag-iisip ng ating paglago. Gusto nating manalo sa mga labanan. Naghahanap tayo ng tagumpay. Nais nating maging dakila. 

Nilikha tayo ng Diyos upang maging dakila. We were created for greatness! Ngunit hindi makamundong paraan ang inihanda ng Diyos sa pagkamit nito. 

Nais ko po kayong anyayahang makinig sa ating mensahe ngayong araw na ito tungkol sa mga paraang kaloob ng Panginoon upang tayo ay mapabilang sa mga dakilang tagasunod ni Cristo. 

1. Maging huli sa lahat. 

Noong kasagsagan ng bagyong Yolanda, nasa pilahan ang maraming tao upang manghingi ng makakain at mga damit. Isang nanay ang nahuli sa pila at maaring wala na siyang mahingi dahil sa kakulangan ng supplies ng simbahan. Isang nauuna sa pila ang naawa na babae at ibinigay nito ang kanyang lugar upang siguradong makakuha ng relief goods ang babae. 

Ang lalaking nagbigay ng kanyang pwesto ay lumipat sa pinakahuli. Sa tingin ng iba, siya ay nawalan. Ngunit sa kanyang damdamin, siya ay nakatulong at nakagawa ng kadakilaan sa mata ng Diyos.

Ang dakilang utos ng Diyos ay nagsasaad na dapat nating mahalin ang ating k apwa tulad ng ating sarili.  At sa oras ng pangangailangan, lagi rin nating isipin ang ikabubuti ng iba at huwag lamang ang ating sariling kapakanan. May ilang paraan upang maging huli;

a. Ituring na Higit sa Sarili ang Ibang Tao

Ayon sa Filipos 2: 3-4

Huwag kayong gumawa ng anuman dahil sa paghahangad ninyong maging tanyag; sa halip, bilang tanda ng pagpapakumbaba, ituring ninyong higit ang iba kaysa inyong mga sarili. 4 Pagmalasakitan ninyo ang kapakanan ng iba, at hindi lamang ang sa inyong sarili.

b. Magpakumbaba

Ang pagmamataas ay hadlang sa gawang mabuti. Ang taong nakahandang talikuran ang sariling karapatan alang-alang sa ikabubuti ng marami ang madaling makakatulong sa iba kaysa sa taong nagpapahigit sa sarili.

c. Palaguin ang damdamin ng pagmamalasakit sa iba

Anumang gawang kabutihan ay sinasanay, nakukuha ito sa practice at hindi ito automatikong nagagawa. Anumang gawain ng pagtulong ay sinisimulan sa maliit na hakbang. At habang nakikita natin ang mabuting resulta ng ating gawang mabuti, lalo tayong nahihikayat na gumawa ng higit pa.

Subukan ninyo ang pagbibigay ng ikapu. Maaring nakikita na napakalaki ng ikapu upang ibigay mo ito sa Diyos. Magandang simulan mo ito ng maliit na hakbang. Subukan mo ito sa loob ng ilang buwan. Kung pagpapalain ka nga ng Diyos ayon sa kanyang pangako, patuloy mo lang itong gawin, pagmasdan kung paano ka pagpapalain ng Diyos.

Ilagay sa panghuli ang sarili, at unahin ang Diyos at iba.

2. Ang pangalawa ay ang daan ng paglilingkod

Hindi binawalan ni Jesus ang mga alagad sa kanilang paghahangad na maging dakila.  Sa kanyang turo, ginabayan lamang niya ang mga ito upang makamit nila sa wastong paraan ang kanilang naisin.

Ang pangalawa ay daan ng paglilingkod.

Ang naglilingkod ay nabubuhay para sa iba. Ang buhay ni JohnWesley ay patotoo sa buhay na naglilingkod sa mga nangangailangan.

Bagamat kumikita ng malaking halaga si John Wesley, na halos 1,000 lbs, kada taon noong early 18th, pinili niya ang maging matipid upang mas malaking halaga ang maibigay niya sa mga  nangangailangan.

3. panghuli, kumuha ng isang bata si Jesus at sinabi niyang sinumang tatanggap sa katulad ng batang ito ay ituturing na dakila sa kaharian ng Diyos.

Ang mga bata ay mahihina. Wala silang kakayanan upang ipagtanggol ang sarili.  Sa mga digmaan, ang unang nahihirapan ay mga paslit. Kapag may problema sa pamilya sila ang unang apektado.

Mahalagang ministeryo ng mga tagasunod ng Panginoong Jesus ang paglilingkod sa mga batang mahihina.

Conclusion:

Ang paraan upang maging dakila sa harapan ng Diyos ay ang pasanin ang ating krus at ipagkaloob ang ating sarili. unahin ang iba, maglingkod at tanggapin ang mga mahihinang tulad ng mga bata.

Notes on August 30, 2015 Sermon

Doers of the Word

Mark 7:1-8, 14-15, 21-23
James 1:17-27

Ang ating pagiging Kristiano ay nasusukat mula sa ating pakikinig ng Salita ng Diyos, sa pag-usbong ng ating pananalig at sa mga gawa na ibinubunga ng ating pananampalataya sa Diyos. Ang pakikinig na walang pananalig at gawa ay nagiging kaalamang walang saysay. May mga tao ang marami ang nalalaman sa Salita ng Diyos ngunit hindi ito nagbubunga ng pananampalataya at mabuting gawa. 

May mga tao rin naman na marunong makinig at nagiging relihiyoso ngunit kulang sa mabuting gawa. Tulad nila ay mga Pariseo ng sinaunang panahon. Marami ang alam nila sa Biblia, palasimba at madasalin pa, ngunit nananatiling palamura at kulang sa mabuting gawa. 

Kung mayroon tayong dapat idalangin ay ito; "Huwag nawang maituring na huwad Panginoon ang aming pananampalataya, lalo sa iyong paningin O Panginoon. Bilang mga Kristianong Metodista, nawa ay makita sa amin ang tunay na pananampalataya."

Marka ng Tunay na Pananampalataya

May mga katibayan na dapat makita sa ating pananampalataya bilang tunay na relihiyong Kristiano; 

1. Nilinis na Kalooban, 2. Katapatan sa Diyos, 3. Gawang kabutihan na walang makasariling paghahangad. 


1. Nilinis na kalooban. 

Alam ng isang tunay na Kristiano na siya ay nilinis na nang Diyos. Nararamdaman niya ito sa kanyang sariling kalooban. Alam niya na mayroon na siyang kauhawan sa kabanalan at nakadarama siya ng kalungkutan sa kasalanan. Ang tanging nais niya ay maluwalhati ang Diyos. Ayaw niyang palungkutin ang Banal na Espiritu. Ang pinakamamahal niya ay ang Diyos ng buong puso, buong kaluluwa, buong pag-iisip at buong lakas.

Ang pag-ibig niyang ito sa Diyos ang dahilan kung bakit sa kanyang isip, salita at gawa, wala siya ninanais kundi ang maparangalan ang Diyos.

Sa kanyang kalooban ngayon ay bumabalong sa pag-ibig para sa kapwa.

2. Katapatan sa Diyos

Walang puwang ang anumang pagkukunwari sa tunay na relihiyon. Dahil ito ay awareness sa sariling kalooban. Kaya ito ay nagdudulot ng katapatan sa sarili at sa Diyos.

3. Bunga ng dalisay na relihiyon ay ang tapat na paglilingkod o paggawa ng kabutihan sa kapwa.

Napapalitan ang sariling paghahangad at nagiging paghahangad na malingkod.